تبليغاتX
مشق شب
چه اسپندها که دود نکردیم برای تو اِی روزِ اُردیبهشتی!
جمعه بیست و دوم اردیبهشت 1391

به قول برادرِ ارزشی «احسان خواجه امیری» که می‌خونه:

برام هیچ حس‌ای، شبیه تو نیست؛ کنار تو در درگیر آرامش‌م

همین از تمامِ جهان کافیه، همین که کنارت نفس می‌کشم

برام هیچ حس‌ای شبیه تو نیست، تو پایان هر جستجویِ من‌ای

تماشای تو، عین آرامش‌اِ؛ تو زیباترین آرزویِ من‌ای...

فاطمه | + | | Add to google
و چه نیکو امیری!
چهارشنبه نهم آذر 1390

بعید بود بگذارد برود. کسی که سی‌سالِ تمام سر سفره‌ی آن‌ها نشسته بود، جواب داد: در تمام خوشی‌ها و روزهایِ آسایش همراه‌تان بودم؛ حالا درست در روز کارزار، جانم را بردارم و بروم؟

وقتی به میدان رفت، ماهرانه رجز می‌خواند: امیری حسین و نعم الامیر، سرور فواد البشیر النذیر. اسلم بن عمرو، غلام سیاه پوست امام بود. همان کسی که در آغوش امام جان داد و امام صورت زخمی‌اش را شبیه به علی اکبر (ع)، بوسید. وقتی ده روز بعد از حادثه‌ی کربلا، جنازه‌اش را دورتر از میدان نبرد پیدا کردند،تنِ بد بوی او بوی عطر گرفته بود و صورت‌اش  نورانی و سفید شده بود؛ درست مانند وعده‌هایی که امام به او داده بود.

فاطمه | + | | Add to google
صدایِ پاره‌گی در ارکان
سه شنبه دهم آبان 1390
اصولاً، ساختن نظام، از چندبار برانداختنِ نظام و دو سه بار انقلاب کردن، سخت‌تر است!
فاطمه | + | | Add to google
با بوسه مگر آدم مي‌كُشند؟
شنبه بیست و سوم مهر 1390

... اين چارُمين پاييز است.

فاطمه | + | | Add to google
موجي ...
دوشنبه چهارم مهر 1390

قیافه‌ی مرد شکسته بود.

دندان شیریِ دختر شکسته بود. قاب عکسِ عروسی شکسته بود.

آخر يك‌روز هواپیما، حریمِ هوایی را شکسته بود.

فاطمه | + | | Add to google
دستِ دو
یکشنبه بیست و هشتم فروردین 1390

برای خودش شغل شریفی دست و پا کرده بود این آخر عمری. قلب را کَند و گذاشت روی پیش‌خوان، کلیه ها را توی بوفه چید. روده را منظم توی قفسه ها جاگیر کرد. روی کبد هم یک رُبان چسباند و گذاشت برای دکور. با خط درشت روی شیشه ی مغازه  نوشته بود: به سمساری مرحوم آقاجانی خوش آمدید. 

فاطمه | + | | Add to google
خوانش
چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389

جنگ تمام شده بود. چند نفر سطل رنگ به دست، داشتند از دیوار سینما بهمن می‌رفتند بالا. روی دیوار نوشته بود: «ما بر ظالم مي‌تازيم و از مظلوم حمايت مي‌كنيم.» دیوار را رنگ کردند و جایش نوشتند: «ما شريك غم همه مظلومان تاريخ هستيم».

فاطمه | + | | Add to google
پایان بندی
چهارشنبه بیست و هفتم بهمن 1389

نور، صدا و حرکت واضح‌تری می‌خواهم. من قرار است آخر این فیلم کشته شوم.

فاطمه | + | | Add to google
تاکسی درایوِر
یکشنبه سی و یکم مرداد 1389

چند دقیقه بعد از این که خبر دار شد خواست‌گار رفته دم خونه‌شون، قفلِ فرمون به دست وایستاده بود جلو سینه‌ی خواست‌گار. همه می‌گفتن بابا به تو چه ربطی داره؟ تو چه‌کاره‌ی این دختری مگه؟ می‌گفت: نمی ذارمش بدن به کس دیگه، مال من اِ. خودم بزرگش کردم.

پسره راننده خطی اِ محل شون بود، از وقتی مژگان دبیرستان می‌رفت.

فاطمه | + | | Add to google
گوشت آهو
پنجشنبه بیست و یکم مرداد 1389
برای پدرم مأموریت بریده بودند، با خانواده. خانه‌های سازمانی، سوسک سیاه بال‌دار، نخل و پل کارون را اول بار در چهار سالگی دیدم. تصویری از پدرم توی آن فضا ندارم، چون هیچ‌وقت نبود. ظهرها وقتی مادرم خواب بود، یا توی پناه‌گاه مشغول تسبیح زدن، دل‌اش خوش بود که سرِ من و برادرم به کتاب داستان‌هامان گرم است. نمی‌دانم چرا ولی از یک‌جایی به بعد، کارم این شده بود که یک گوشه‌ی دنج پیدا کنم، کتاب‌ها را ورق بزنم، روی بعضی عکس‌ها مکث کنم و بعد با دقت تمام، دور حیوانات کتابِ داستان‌ام را با دست بِبُرم، تاش بزنم و تندی بچپانم توی دهان‌ام. بیش‌تر طعم‌های قورت داده شده، مربوط به آهوهای چشم درشتِ کاغذی بودند. قیافه‌ام کاملا جدی و مصمم بود در مورد جویدن و به نیش کشیدن تکه عکس‌های کتاب، انگار که کباب دنده باشند. برادر 2 ساله‌ام بیشتر شبیه مَشنگ‌ها نگاه‌ام می‌کرد و بعد تف مالی می‌کرد و هدر می‌داد گوشت‌ها را. علف‌ملف‌های زیر پای آهو را به او می‌دادم تا سرگرم باشد و به حق من دست درازی نکند. مامان‌ام حدود 15، 20 تا کتاب تکه پاره شده را توی کمدِ اتاقِ انباری پیدا کرد. خانه سازمانی‌مان یک حیاط بزرگ داشت. سرگرمی دیگرمان، آن‌موقع‌ها یک توپ پلاستیکی بود که عموی کوچک‌ام هرچه فن توی لایی کردن بلد بود، اجرا کرده بود روی آن. از رشت که آمدیم اهواز، یادگاری داده بود بهمان. آقا رضا را یادم هست که می‌آمد بازی می‌کرد باهامان توی حیاط، آن‌موقع‌ها هنوز«رضا موجی» صداش نمی‌کردند. 
فاطمه | + | | Add to google